Minimalisme ordent mijn huis en leven

Minimalisme ordent mijn huis en leven

Het concept zo veel mogelijk rust door zo weinig mogelijk spullen, oftewel minimalisme in mijn eigen bondige woorden, is me al lang bekend. Ik vind het ook al lang het overwegen waard, maar al die tijd liet ik luiheid en emotionele hechting doordrukken op mijn behoefte aan rust en ruimte. Nu ik als ‘echte volwassene’ een eigen huishouden met een voltijdse job probeer te combineren, durf ik luidop te zeggen: ik ben klaar met die, ja, toch wel, brol.


Minimalisme is voor mij onlosmakelijk verbonden met consuminderen, iets wat me broodnodig lijkt willen we alsnog een poging doen om de aarde te redden. Betekent het bedolven raken onder veel te dure, veel te verwaarloosde en veel te nutteloze dingen echt meer dan ons geestelijk én lichamelijk welzijn? Is dat wat de mens en zijn leefomgeving nodig heeft? Nog maar kort geleden dacht ik hier pijnlijk weinig over na. Inmiddels voel ik dat dit hele gedoe genoeg is geweest en niet alleen voor mijzelf. Een heel groot deel van wat thuis staat, wordt niet gebruikt. In de eerste plaats betreft het materiële zaken, maar die grote zooi brengt tevens overbodige gedachten met zich mee. Alles hiervan maakt het me benauwd en houdt me in een giftige situatie vast.



Doei!
Doei!

Waarschijnlijk heb ik reeds mijn hele leven rommel waar ik niets uit haal, behalve plaatstekort. Ik bedoel niet per se het lieve, oude knuffelkonijn zonder poten. Elke plaats met dozen of kasten bevat vast iets wat ik compleet vergeten ben, zelfs al heeft het ’emotionele waarde’. Maar ook wat zich in mijn gezichtsveld bevindt, moet nagekeken worden. Zo ligt er al weken een stapeltje kleding (in goede staat maar te groot, of te niet-mijn-ding) op een stoel in de badkamer. Waarom? Euh… Steek het op uitstelgedrag, waardoor ik te lui (!) ben om er een foto van te maken voor een geefgroep op Facebook. No more!



Letterlijk loslaten
Dat is het, ik gooi alle elektronica, alle cadeau’s, alles wat ik in meervoud heb gewoon door het raam! Of ik wacht even, adem in en rustig weer uit. Eerlijk gezegd kan het moeilijk zijn om spullen weg te doen. Er is altijd een “Wat als ik het later nodig heb?” of “Ja maar… dit heb ik gekregen.” En ondanks dat we beter weten, blijven we vaak aan deze onnodigheden vasthouden. Daar draait het bij minimalisme evengoed om: loslaten. Hoe stroef ook, het is net deze knop die voorgoed omgedraaid moet worden. De grote vraag is natuurlijk “Hoe?” Er zijn voldoende boeken en artikels over geschreven en websites en video’s over gelanceerd die ik allemaal eens wil bekijken. Light by Coco was mijn eerste inspiratie. Aangezien ik graag aan challenges meedoe, kan de Minimalism Game een leuke optie zijn. Ik wil het echter intuïtiever aanpakken.



Deze mintkleurige kledingstukken liggen te wachten op het juiste weer...
Deze mintkleurige kledingstukken liggen te wachten op het juiste weer…

Ik verhuis en ik neem mee…
Wat ik meteen kan bedenken, gaat meteen de deur (niet het raam) uit of, indien onherstelbaar of onwasbaar, de prullenbak in. Heb ik dit de laatste maanden gebruikt? Ligt of staat het letterlijk in de weg? Mijn kleerkast bijvoorbeeld is absoluut aan een opfrissing toe. De stapel op de stoel kan en moet zeker groter worden. Verder is het een kwestie van steeds strenger rond te kijken en te beslissen zónder er uren gepieker aan te spenderen. Anders gezegd: ik begin zonder concreet plan. Het beste hieraan is het ontbreken van het voordeel van de twijfel. Geen tijd, gewoon wegdoen! Hardcore. Schrik dat ik doordraai en met een lege woning achterblijf, heb ik niet, hoewel ik op zich veel minder nodig heb dan ik meestal denk. Het doorgeven van cadeau’s zal wel lastig zijn, omdat het stiekem een vals gevoel van ondankbaarheid oproept. Misschien dat ik het excuus ‘dan heb ik weer plek voor nieuwe cadeau’s’ zal hanteren. Hoe snel ik achteraf mijn koopgedrag zal aanpassen, weet ik niet. Ik durf te wedden dat ik na een flinke opruimbeurt minder in de verleiding zal komen om alles tijdens de aankomende solden in te slaan. Eigenlijk moet ik me bij het (toekomstige) uitmesten en winkelen de volgende vraag stellen: zou ik het in m’n koffer meenemen bij een verhuis naar een ander land?



Na eerder kleding en huishoudelijke apparaten via een online geefgroep door te hebben gegeven, weet ik alvast dat ik dit een goede manier vind om leef- en ademruimte te creëren. Zowel de planeet als meerdere portefeuilles worden gespaard, doordat mensen uit de buurt iets gratis komen ophalen. Wellicht zal dit een nieuwe vorm van economie beginnen vormen. Het enige wat ik erin moet steken is een beetje tijd, dus wil ik zo alle bruikbare dingen die anderen blij kunnen maken deze zomer een nieuw leven bieden. Daarmee bied ik mijn leven eindelijk een kans tot meer evenwicht en zal ik plezier eerder uit ervaringen dan uit spullen halen.

Leave a Reply