Het helder moment van een aspirant wellness warrior

Het helder moment van een aspirant wellness warrior

Pyjamaheld

Net als 25 jaar en een week geleden zag ik deze ochtend voor het eerst, na een lange periode hevige ups en downs, het licht. Ik besefte ineens dat ik de titel ‘wellness warrior’ van mijn voorstelling in februari 2013 niet geheel toevallig gevonden heb.



Het gaat nogal raar met de wereld. Dat is misschien altijd zo geweest. Ook ik heb veel meegemaakt en pieker weleens over wat zal komen. In het kader van wat ik minder fantastisch vind in mijn leven, las ik gisteren dit stuk. Vandaag schaam ik me dat ik me lang door negativiteit en naïviteit heb laten leiden. Dit snap ik niet helemaal, omdat ik altijd wat rebels geweest ben en misschien veel eerder kritisch had moeten handelen. De wet van de aantrekkingskracht hoef ik hier waarschijnlijk niet meer uit te leggen, al wil ik zeker nuanceren dat deze wet niet ultiem is. Sommige ellende trek je nu eenmaal niet zelf aan en sommige wensen zijn niet realistisch.



Het artikel herinnerde me er aan dat je zelf veel kan, nee, moét sturen. Soms betekent dat het aanpassen van je normen en waarden, waardoor je uiteindelijk groeit. Persoonlijk laat ik op dit moment een aantal van mijn waarden iets te veel de richting ingaan die anderen willen. Maar het is voor niemand eerlijk om steeds op anderen, hun hulp, hun empathie en goedkeuring te wachten alvorens je gelukkig te voelen. Daarbij kan je ze niet overal in vertrouwen. Dan bedoel ik bijvoorbeeld de hoge piefen die de allerarmsten zouden moeten helpen, maar er net in slagen ze toch te bestelen. Of een dierbare die je compleet verkeerd begrijpt. Wat ik daar tegen kan doen, weet ik niet meteen, maar ik wil misbruik en manipulatie niet langer toelaten.



Ons welzijn moeten we dus voor een groot deel in eigen handen nemen. En ja, dan spreek ikzelf vanuit een redelijk bevoordeelde positie. Terwijl ik zo begin 2013 slechts sporadisch sportte, train ik al bijna een jaar in zelfverdediging. Dit vormt fysiek, maar eigenlijk vooral mentaal mijn grootste uitdaging tot nu toe. Thuis doe ik ook enkele keren per week aan yoga. Eindelijk durf ik luidop te zeggen dat ik niet meer zonder (bewuste) beweging kan. Oftewel: dat ik deze jarenlange blokkering door mijn bange ego overwonnen heb en me steeds sterker voel. En mondiger. Geluk en gezondheid gaan natuurlijk verder dan dat; er is voor iedereen nog veel werk voor alle mooie kansen beter verdeeld zijn over onze gedeelde planeet. Bij deze sta ik alvast in een positieve warrior pose naar keuze klaar om ervoor te vechten.


Leave a Reply